Jeżeli lubicie stare polskie kino to polecam film muzyczny „Zakazane piosenki” w reżyserii Leonarda Buczkowskiego.
Jest to pierwszy film, który powstał po wojnie. Zdjęcia odbywały się w 1946 roku w Warszawie i Łodzi, zdecydowana większość ujęć była realizowana w historycznej już hali zdjęciowej Wytwórni Filmów Fabularnych, kręcono również w parku Józefa Poniatowskiego oraz na Mani, gdzie obecnie znajduje się cmentarz.
Premiera odbyła się rok później 8 stycznia 1947 r. w nowo otartym kinie Palladium w Warszawie.

Akcja filmu toczy się od września 1939 roku do wyzwolenia Warszawy w 1945 roku. Filmowym narratorem jest muzyk Roman Tokarski, który podczas grania na fortepianie opowiada o czasach okupacji niemieckiej, odbiorcą opowieści jest żołnierz polski, repatriant z Anglii.

Bohaterami filmu są prawdziwe piosenki okupacyjne patriotyczne, żartobliwe i satyryczne.

Zakazane Piosenki – czerwone jabłuszko

Zakazane Piosenki – siekiera, motyka

Zwrócicie uwagę na akcent w tej piosence, szkoda że już go nie można usłyszeć w filmach…

Zakazane piosenki

Ciekawostki na temat filmu:

  • Krótko po premierze film zdjęto z ekranu na skutek publikowanych (przede wszystkim chodzi o atak Adama Ważyka na film opublikowany w „Kuźnicy”) i niepublikowanych zarzutów. Powtórnie wprowadzono na ekran 2 listopada 1948 po przerobieniu w celu mocniejszego zaakcentowania udziału Sowietów w pokonaniu Niemców, przedstawienia w większym stopniu okrucieństw okupacji i próbie ośmieszenia żołnierzy PSZ. Zarówno pierwsza jak i druga wersja filmu cieszyły się ogromnym powodzeniem u publiczności. Najważniejsze różnice pomiędzy obydwiema wersjami to:
  • W wersji oryginalnej Roman Tokarski o swoich przeżyciach opowiada w wytwórni filmowej, a w wersji przerobionej – w mieszkaniu, gdzie wśród słuchaczy pojawia się repatriant z Anglii (były żołnierz PSZ), który kilkakrotnie wypowiada słowa wskazujące na kompletną nieznajomość realiów okupacji (np. takie, że w Warszawie miało być dobrze podczas okupacji);
  • W wersji oryginalnej chłopiec śpiewający piosenkę w tramwaju ucieka, a próba ścigania go przez niemieckiego oficera kończy się zbiorowym śmiechem, gdy ów oficer krzyczy: „Ja rozumie! Ja rozumie! Gnoje to my, Deutsche!”, natomiast w wersji przerobionej chłopiec zostaje zastrzelony podczas ucieczki, a oficer krzyczy „Halt!”;
  • W wersji oryginalnej Maria Kędziorek zostaje zastrzelona przez żołnierzy Podziemia, a w przerobionej ostrzyżona „na zero”.
  • W wersji oryginalnej Niemiec w mieszkaniu Tokarskich od razu sam gra na fortepianie, a w przerobionej najpierw żąda od Tokarskiej grania „Deutschland, Deutschland uber alles”, bije ją i popycha.
  • W wersji przerobionej dodano scenę, w której polski policjant zabija niewidomego harmonistę.
  • Słowa jednej z piosenek brzmiące „odbudujem Polskę od morza do morza” cenzura nakazała zmienić na „od gór aż do morza”.

Leonard Buczkowski, fot. Filmoteka Narodowa

Reżyser „Zakazanych piosenek”  Leonard Buczkowski urodził się w 1900 roku w Warszawie, zmarł w 1967 r. Przed wojną zrealizował najdroższy polski film batalistyczny „Gwieździsta eskadra”, w czasach powojenny był pierwszym polskim reżyserem, który zrealizował komedię „Skarb”, także jako pierwszy wyreżyserował film barwny „Przygoda na Mariensztacie”.

Jest to jeden z najpiękniejszych, wzruszających i szczerych filmów opowiadających o czasach okrutnej wojny. Bronią ludzi ale i jednocześnie otuchą były piosenki złośliwe, humorystyczne ale i pełne buntu, tęsknoty i żalu. Przyśpiewki były manifestacją za którą ludzie je śpiewający ponosili najwyższą cenę, tracili życie poprzez rozstrzelanie przez okupanta.

Film „Zakazane piosenki” polecam szczególnie młodym odbiorcom jako ciekawą i cenną lekcję historii.

podobny wpis: Rejs wiecznie żywy (1970)

Lubisz ten wpis? Podziel się:
  • Digg
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Add to favorites
  • FriendFeed
  • LinkedIn
  • MySpace
  • PDF
  • RSS
  • Twitter
  • Wykop
  • Yahoo! Bookmarks