Jedną z najbardziej niezwykłych grup III wieku byli manichejczycy, zwolennicy żyjącego w tym wieku heretyka ? Maniego. To od jego imienia powstał termin ?maniak?. Manichejczycy poszli w ślady zorostrian wierząc, że wszechświat podzielony jest pomiędzy siły światła i ciemności, dobra i zła, a także praktykując surową ascezę. Nie wolno im było zabić zwierzęcia ani zerwać rośliny na pokarm, a o ile to możliwe, nie powinni złamać nawet jednej gałązki. Taka łagodność nie odpowiadała obyczajom wczesnego Kościoła; w 276 roku Mani został aresztowany a następnie został  ukrzyżowany, a jego ciało obdarto ze skóry.

Manechizm był syntezą wielu religii między innymi: staroirańskiego zoroastryzmu, buddyzmu i chrześcijaństwa.

Dwoma podstawowymi elementami systemu filozoficzno-religijnego manicheizmu był dualizm oraz podkreślanie poznania w procesie wyzwalania się spod wpływu zła.

Wyznawcą, a później krytykiem manicheizmu był m.in. święty Augustyn. Manicheizm objął swoim zasięgiem znaczne obszary Azji, północnej Afryki i Europy

Lubisz ten wpis? Podziel się:
  • Digg
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Add to favorites
  • FriendFeed
  • LinkedIn
  • MySpace
  • PDF
  • RSS
  • Twitter
  • Wykop
  • Yahoo! Bookmarks