Chciałabym przybliżyć termin inteligencji, co się na nią składa, czy jest nabyta czy też może się już z nią rodzimy.

„Inteligencja – to zdolność dostosowania się naszego umysłu do zaistniałej sytuacji”.

Zacznę od przestawienia definicji według psychologii inteligencja jest rodzajem zdolności umysłowej, która jest uzależniona od dziedzictwa biologicznego, socjalizacji oraz treningu, umożliwiającego danej jednostce rozwiązywanie wszelakich problemów oraz adoptowanie się do zmieniających warunków dzięki właściwemu doborowi środków do celu.

Czyli jak definicja mówi, trochę się rodzimy inteligentni, lecz by w pełni inteligencja się rozwinęła wpływa na nią pełna gama czynników, począwszy od rodziny w której się rozwijamy, nabywamy wychowania, tutaj także szkoła bierze udział skończywszy na kładzeniu nacisku na własny indywidualny rozwój.

Inteligencja ma wiele twarzy no bo tak na prawdę co się pod tym słowem kryje, poniżej to przedstawię. Czym jest inteligencja w ogólnym tego słowa zarysie napisałam powyżej teraz przejdę do konkretów, mianowicie skupię się na jej rodzajach.

Psychologowie wyodrębniają cztery rodzaje inteligencji, inteligencja która wzrasta z wiekiem, płynna lub z kryształu, społeczna i inteligencja emocjonalna.

Gerdner był jednym z pierwszych, który rozszerzył termin inteligencji i stworzył sześć podstawowych kategorii, które się na nią składają:

- Zdolności językowe
- Zdolności matematyczne
- Zdolności orientacji przestrzennej
- Zdolności muzyczne
- Inteligencja czy zdolności personalne

Inteligencja która wzrasta z wiekiem.

Inteligencja ta wykształca się u ludzi całe życie, lecz w wieku młodzieńczym najbardziej.
Jak twierdzą naukowcy tę inteligencję potrafimy wykorzystać dopiero po jakimś czasie, kiedy wszystkie zachowania takie jak wychowanie, zdobyte umiejętności itp. nabiorą doświadczenia.

Pierwsza pojawiająca się u człowieka inteligencja została nazwana płynną drugą nazwano skrystalizowaną aby zaakcentować jej trwałość, stabilność, a także fakt, że to ona staje się podstawą prawdziwych osiągnięć.

Naukowiec E. L. Thorndike wyodrębnił inteligencję społeczną i określił ją jako odrębną kategorię, która nie pokrywa się z inteligencją abstrakcyjną ani mechaniczną.
Jest do definicja dwuczynnikowa opiera się ona na dwóch podstawowych umiejętnościach czyli na zdolności rozumienia innych oraz mądre postępowanie w stosunkach z innymi.
Thorndike twierdzi, że aby zdiagnozować inteligencje społeczną należy stworzyć ?naturalną sytuacją wraz z realną osobą?.
Czyli z inteligencją społeczną mamy wtedy do czynienia, kiedy dana jednostka potrafi wejść w interakcję taką jak w danym momencie panuje szczególnie, kiedy jest ciężka i nieprzyjemna, niepostrzeżenie się w nią wtopić. Chodzi tutaj o umiejętność radzenia sobie z przeciwnościami oraz problemami.
Inteligencja społeczna jest powiązana z trzeźwym wglądem w środek własnych emocji, czyli nakłada się tutaj inteligencja emocjonalna, która pozwalana na samokontrolę oraz samokreację.
Pierwsze symptomy inteligencji społecznej ujawniają się już w dzieciństwie.
Osoba posiadająca inteligencję społeczną ma bardzo dobrze rozwiniętą empatię.
Według Fettera ?nawiązanie stosunku w społecznej interakcji dokonuje się wtedy, kiedy każdy uczestnik modyfikuje swoje zamierzone zachowanie w świetle antycypowanej reakcji drugiej osoby na jego własne zachowanie. Aby właściwie antycypować tę reakcję, trzeba mieć zdolność widzenia zamierzonego zachowania własnego z perspektywy drugiego człowieka. Zmieniając własne zachowanie pod wpływem tej antycypacji, osiąga się to, że druga osoba ze swej perspektywy w tym samym czasie dostosowuje swoją czynność. Ta organizacja poznawcza jednostki umożliwia skuteczną interakcję dzięki temu, że każda z osób rozpatruje jednocześnie różne punkty widzenia. To pozwala korygować i równoważyć cały układ? (Feffer, 1966).

Flavell wraz z Weisteinem opracowali warunki jakie jednostka musi spełniać, aby doprowadzić do do poprawnej komunikacji międzyludzkiej, jest to:

- zdanie sobie sprawy iż własne spostrzeżenia nie konieczne muszą być zbieżne ze spostrzeżeniami drugiej osoby
- rozpoznanie konieczności przeprowadzenia analizy perspektywy drugiej osoby, które są zgodne z jej celami
- zdolność aktualnego zastosowania wyników tej analizy do atrybutów roli drugiej osoby
- porównanie przewidywań dotyczących zachowania drugiej osoby z własną perspektywą
zastosowanie tego rozpoznania do finalnego kroku porozumienia się
Inteligencja społeczna pojawia się w każdej dziedzinie życia i w każdym miejscu.

W psychologii inteligencję społeczną postrzega się w kontenansie wiedzy o mózgu.
Psychologowie ewolucyjni twierdzą, że mózg społeczny rozwinął się po to aby nasi przodkowie potrafili sprostać wyzwaniom, które stawiane były przed nimi wchodząc w interakcję z innymi członkami grupy.
Mózg społeczny daje każdemu człowiekowi możliwość oceniania kto jest samcem alfa a na kogo można liczyć w obronie.
?Należy odróżnić inteligencję społeczną od kompetencji społecznych. Kompetencje społeczne dotyczą skuteczności działania na przykład w umiejętnym prowadzeniu negocjacji biznesowych, czyli zdolność do rozładowywania konfliktów. Można być kompetentnym społecznie, a przy tym niewrażliwym na emocje innych? (DR Małgorzata Fajowska ? Stanik).

Guilford wyodrębnił inteligencję emocjonalną i podzielił ją na cztery rodzaje inteligencji.

Inteligencja konkretno-figularna, posługująca się głównie wzrokiem słuchem,
inteligencja symboliczna, posługująca się znakami kodowymi,
inteligencja abstrakcyjna operująca pojęciami,
inteligencja behawioralna, społeczna- dotycząca zachowania ludzi.

Wiadomo, że inteligencja emocjonalna jest lecz naukowcy nie są w stanie stwierdzić jaka część mózgu za nią odpowiada i jak ją zmierzyć.
Inteligencji emocjonalnej można się nauczyć, w przeciwieństwie do inteligencji tradycyjnej (IQ) nie jest ona uwarunkowana przez geny ani też przez warunki w których się wychowujemy, a więc inteligencję emocjonalną należy kształtować od najmłodszych lat.
W takim razie jak zdefiniować inteligencję emocjonalną czym ona jest.
W ujęciu Daniela Golemana na inteligencję emocjonalną składa się pięć podstawowych kompetencji emocjonalnych i społecznych, takich jak:

- samoświadomość – wiedza o swoich stanach wewnętrznych, preferencjach, możliwościach i ocenach intuicyjnych, czyli świadomość emocjonalna, poprawna samoocena, wiara w siebie, tj. silne poczucie własnej wartości i świadomość swoich możliwości i umiejętności;
- samoregulacja – panowanie nad swoimi stanami wewnętrznymi, impulsami i możliwościami czyli – samokontrola, utrzymywanie norm uczciwości i prawości, sumienność, elastyczność w dostosowywaniu się do zmian, innowacyjność;
- motywacja – skłonności emocjonalne, które prowadzą do nowych celów lub ułatwiają ich osiągnięcie, czyli dążenie do osiągnięć, zaangażowanie, inicjatywa, optymizm;
- empatia – uświadamianie sobie uczuć, potrzeb i niepokojów innych osób, czyli rozumienie innych, doskonalenie innych, nastawienie usługowe, świadomość polityczna, tj. rozpoznawanie emocjonalnych prądów grupy i stosunków wśród przedstawicieli władzy;
- umiejętności społeczne – umiejętność wzbudzania u innych pożądanych reakcji, czyli wpływanie na innych, porozumienie, łagodzenie konfliktów, przewodzenie, tworzenie więzi, współpraca i współdziałanie, umiejętności zespołowe.

Inteligencja społeczna oraz inteligencja emocjonalna idą ze sobą w parze, obie są od siebie zależne nie mogą działać oddzielnie.

Jak pokazują badania naukowe nawet bardzo wysoki poziom inteligencji nie gwarantuje sukcesu zawodowego ani szczęśliwego życia, nie gwarantuje szybkiego wzbogacenia się przez fakt, że sie ją posiada, a osoba o przeciętnym IQ może być bardzo dobrym pracownikiem, szefem, menadżerem. Problem tkwi w tym, że w sensie społecznym można być ?osobą inteligentną, ale głupią?, czyli taką, która nie potrafi zrozumieć uczuć i motywów działania innych ludzi. Takiej osobie sprawia trudność przewidzenie kolejnego ruchu drugiej osoby, nawet jeśli w wyobraźni potrafi rozwiązać skomplikowane zadanie matematyczne. O takiej osobie powiemy, że posiada niski poziom inteligencji społecznej, i nie ma to absolutnie żadnego związku z jej IQ.

„Stopień inteligencji, zależny jest od czasu w jakim nasz umysł dostosował się do zaistniałej sytuacji”.

Powielanie, przetwarzanie i dalsze rozpowszechnianie treści i materiałów zamieszczonych w powyższym tekście , w jakikolwiek sposób, w całości lub w części, bez wcześniejszej pisemnej zgody autora jest zabronione.

Lubisz ten wpis? Podziel się:
  • Digg
  • del.icio.us
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Add to favorites
  • FriendFeed
  • LinkedIn
  • MySpace
  • PDF
  • RSS
  • Twitter
  • Wykop
  • Yahoo! Bookmarks